Dag 10/33 onderweg

Op deze prachtig bewolkte dag heb ik alle snelheidsrecords gebroken!

Dag 10/31 Whitehorse

Lang niets van mij laten horen... Ondertussen ben ik in Whitehorse, hoofdstad van Yukon Territories en de laatste (kleine) stad voor Anchorage. Ik ben in 2/3 van het Canada - Alaska traject, tenzij ik aan het eind nog wat extra's toevoeg. Die kans is zeer groot want ik ben bijna een week voor op mijn schema.
Ik twijfel tussen 2 evenwaardige mogelijkheden. Ik zou nog voor Anchorage een 350 km langere route kunnen kiezen langs Denali National Park, waar Mount McKinley ligt, de hoogste berg van Noord-Amerika. Dan zou ik de Denali Highway fietsen, een prachtige niet geasfalteerde weg van 215 km zonder bewoning, dicht tegen de poolcirkel, die alleen in de zomer open is. Maar ik zou ook ten westen van Anchorage het Kenai schiereiland kunnen gaan verkennen, waar ik veel moois over lees en hoor. Nog tijd genoeg om te beslissen. Wie weet kan ik allebei doen.
De laatste 5 dagen heel wisselend weer gehad. Twee keer 's morgens in de regen vertrokken, die dan aanhield tot een uur of 3. Er zijn plezantere activiteiten dan staande naast de fiets in sneltreinvaart middageten in de regen, of' s morgens in de regen de tent afbreken. Wat wel constant bleef was de tegenwind uit het westen.
Het was er het weer niet naar om, wat ik mij altijd voorneem, op tijd te stoppen met fietsen en wat te zitten lezen in de zon. Daardoor, en omdat ik goed in vorm ben na een maand fietsen, heb ik elke dag eerder grote afstanden afgelegd.
Alleen vandaag geen regen, en soms een dun zonnetje. Ik ben voorbij zoveel meren gereden waarin het fantastisch zwemmen moet zijn. Dat komt hopelijk nog.
Een paar heel plezierige ontmoetingen gehad. Eerst met Bruce, iets ouder dan ik, met wie ik (in zijn auto) 25 km ver naar de supermarkt reed in Watson Lake en weer terug. Dat spaarde mij alvast een saaie halve dag over en weer fietsen, alleen voor wat inkopen. Zalige kerel, met wie het wonderwel klikte. Heel veel gemeenschappelijke interesses en standpunten. Hij was onderweg naar Anchorage en drong aan dat ik zou meerijden. Hij neemt misschien dezelfde ferryboot als ik. Ik hoop het alvast, want we waren zeker nog niet uitgepraat. Hij woont in Oregon aan de US Pacific Coast. Daar rijd ik eind juli voorbij, en hij verwacht mij.
De vorige nacht kon ik eindelijk nog eens bij een Warmshowers gastheer slapen, en wat voor een! Peter woont alleen in een zelfgebouwd huis aan de oever van het grote Marsh Lake. Zijn grote passie zijn winterse tochten van wel een maand in heel afgelegen gebieden, op ski's of sneeuwschoenen met een voortgetrokken slee. Hij slaapt dan zonder tent, gewoon op en in de sneeuw. Heerlijk gegeten uit de eigen groentetuin, heel plezierig gebabbeld een hele avond.
Tja, dat zijn de ontmoetingen die een reis kleuren.
Ik ben aan beer nummer 9, waarvan 2 dicht genoeg om te fotograferen.
De Alaska Highway is prachtig aangelegd maar op de duur wat eentonig. Om bosbranden te kunnen inperken en om botsingen met wilde dieren te voorkomen is aan weerszijden een strook van een 15-tal meter vrijgemaakt. Begrijpelijk, maar lelijk. Omdat het oorspronkelijke tracé (aangelegd in 1942) sterk verbeterd is zijn er weinig bochten en gaat het vaak rechtdoor op en neer. Met de brede schouders van de weg is dat wel veilig fietsen natuurlijk, maar het wordt wat saai.
Morgen laat ik de fiets een dag rusten en rijd ik over en weer naar Skagway aan de kust. Vroeger ging dat vanuit Whitehorse helemaal met de trein, nu alleen nog het laatste (mooiste) stuk dat over de White Pass gaat en dan afdaalt naar zeeniveau. Het eerste stuk gaat nu met de bus.

Dag 10/25 Jade City

Ik was beter nog een dag in de caravan gebleven in Dease Lake. De weersverwachting was niet fameus, maar dat het zo erg zou worden had ik niet gedacht. Het begon nochtans goed, dicht bij het vriespunt maar zonnig. Maar vanaf de middag kwam de ene bui na de andere naar beneden, soms met de nodige bliksem en donder. Tussenin scheen af en toe de zon, maar tijdens de buien dook de temperatuur naar beneden tot 7 °C. Hoe vaak ik gestopt ben om een laag aan of uit te trekken kan ik niet bij benadering zeggen.
Ik herinnerde mij dat ik op Google Maps in Jade City, een 120 km ver, het icoon van accommodatie had gezien, en de hoop daarop dreef mij verder want kamperen zou de hel geweest zijn. Jade City blijkt gewoon een winkel te zijn waar ze uit het in de buurt gevonden jade vervaardigde siervoorwerpen verkopen, maar achterin hebben ze een paar kamers. En in een daarvan lig ik nu, na een lange hete douche, compleet uitgeteld te wezen...

Dag 10/24 Dease Lake bis

Fantastisch geslapen in mijn caravan! Ik mag van Rob, de eigenaar van Noorse afkomst die me gisteravond een biertje aanbood, nog een maand blijven. Met 1 nacht extra ben ik al heel blij. Ik wil een dagje niksen en mijn boek uitlezen. Hier in het dorpje is ook een winkel waar ik een en ander hoop aan te vullen. 

Nog 2 keer kamperen en dan ben ik aan het einde van de Stewart-Cassiar Highway. Dan kom ik uit op de Alaska Highway, die ik ga volgen tot aan de afslag voor Anchorage in Alaska. Volgens OsmAnd, mijn kaartapp, zijn de bevoorradings- en overnachtingsmogelijkheden op die Highway al niet veel beter. Ik verwacht wel iets meer verkeer dan de 1 auto of truck per 5 minuten van de laatste dagen.

Namiddag

Wat ben ik blij dat ik een dag hier blijf. Ik zit droog en wel, tas hete thee in de hand, bij een elektrische radiator in de caravan te lezen, terwijl buiten de temperatuur heel kil is (ik schat hooguit 10 °C) en regen al urenlang troosteloos uit de hemel valt. Ook met de overschoenen die ik bij het fietsen zou dragen zouden mijn schoenen, kousen en voeten uiteindelijk kletsnat worden, en ik heb maar 1 paar schoenen bij. De schoenen terug droog krijgen zou niet gaan. Normaal rijd ik in zulke regen op sandalen, maar daarvoor is het nu te koud. Lollig zou het kamperen niet zijn. Enige voordeel: ook de muggen vinden dit niet leuk en laten het massaal afweten. Maar toch, hopelijk is het weer morgen iets barmhartiger. 

Deze morgen vond ik op aangeven van Rob gratis (gebrekkige) wifi via satelliet naast een opleidingscentrum dat vreemd genoeg in dit van God verlaten dorpje ligt. Net op tijd om er via video-WhatsApp bij te kunnen zijn op het verjaardagsfeestje voor Ana. Ik had er bijzonder veel deugd aan de 3 generaties op het thuisfront te zien en te horen.

Dag 10/23 Dease Lake

Flink wat geluk gehad. Hier is een hotel, maar dat zat vol. Een man die ik aansprak zei dat ik in zijn caravan mag slapen. Het is een groot ding, met centraal een ruime zitkamer met keuken, een badkamer, en aan beide uiteinden een slaapkamer. Zo slaap ik op een echte matras. Als ik goed slaap heb ik zin om te vragen of ik hier twee nachten mag blijven. Ik ben immers ruim voor op mijn schema, en op het laatste weerbericht dat ik zag voorspelden ze voor morgen onweersbuien. 

Gisteren was met voorsprong de mooiste dag tot nu toe. Prachtig landschap, bijna geen verkeer. Ik sliep in het aftandse Tatogga Lake Resort in een eenvoudige blokhut zonder elektriciteit, maar ik mocht van de baas een douche komen nemen. Om tot daar te geraken moest ik wel 144 km rijden met veel klimwerk, maar dat had ik ervoor over. Ook vandaag ging ik over de 100 km omdat ik in dat hotel wilde slapen. Ik moest vandaag over een hooggelegen plateau waar een ijselijke tegenwind blies. Grote borden waarschuwden daar voor cariboes op de baan, maar ik heb er geen gezien. 

Gisteren zagen een beer en ik tegelijkertijd elkaar op een meter of 50. Ik stopte om een foto te nemen, maar de beer zette het op een lopen en klom met veel takkengedruis in een boom, een meter of 3 hoog langs de stam. Ongelooflijk hoe een zo groot beest zo sierlijk kan lopen en langs de stam een boom beklimmen. 

Ik zag ook van dichtbij in het hoge gras een grote bruine katachtige met omhoogstaande puntoren, ik vermoed een lynx. Die maakte ook al dat hij weg was. 

Met mijn rug gaat het de goede kant op. Fietsen gaat prima, maar ik ben een beetje bang om te kamperen want dan moet ik mij veel bukken. Ook het slapen op mijn dun matrasje gaat mij, met mijn gehavende schouders, niet echt goed af. En de temperatuur zakt hier 's avonds en 's nachts heel erg, wat kamperen nog onaantrekkelijker maakt, ook al omdat regen nooit ver weg is. Ach, het zal ook wel aan de leeftijd liggen dat ik alleen graag kampeer als de omstandigheden meezitten.

Dag 10/21 Bell 2

De rustdag heeft mijn rug veel goed gedaan. Het vervelende aan dat soort kwalen is dat je niet weet wanneer je terug de normale gang van zaken kan volgen en of je het daardoor niet erger maakt. Maar nu ben ik er tamelijk gerust in: het fietsen ging goed en mijn rug voelt veel beter dan deze ochtend.
Vertrokken in de regen, en die hield pas rond de middag op. Vlak voor ik hier aankwam volgde nog een zware bui. Het spijtige van die regen onderweg is vooral dat je weinig ziet van het landschap.
Mijn aantal beren is in één klap gestegen tot 4. Telkens een beer aan de rand van de weg, die ijlings verdween wanneer hij (of zij) mij opmerkte. Een foto zat er niet in, maar dat komt nog wel.
Gezien de omstandigheden wilde ik liever niet kamperen. Daarom nam ik een kamer in een blokhut van de Bell 2 Lodge, een van de weinige accommodaties op de Stewart-Cassiar Highway. Normaal ver boven mijn budget, maar je leeft maar 1 keer nietwaar en ik heb al zo vaak gratis onderdak gekregen bij Warmshowers-mensen. De speksteenkachel ronkt in mijn kamer en ik kom net uit de sauna. En straks avondeten in het restaurant, dat is eens iets anders. Alle denkbare luxe dus! Inclusief wifi via satelliet, want mobiele ontvangst is hier héél ver weg.

Dag 10/20 Meziadin Junction

Gisteren samen met Thorve hier aangekomen na een zeer voorspoedige en mooie rit. Onderweg begon ik te voelen dat er iets mis was in mijn rug, en nu zit ik hier en kan even niet voor- of achteruit. Noodgedwongen wordt dit dus een rustdag en neem ik de nodige pillen.
Gelukkig is hier een naftstation met wat cabines die je kan huren, want kamperen zou nu niet gaan. Ik ben een paar dagen voor op mijn schema om op 8 juli de ferryboot Whittier-Bellingham te halen. Tijd speelt dus geen rol. Ik zal wel zien hoe het evolueert.