Dag 5/22 Kangal

De wereld is aan de koppigaards. Na een nacht (slecht) slapen besloot ik toch de 15 km terug naar Dikilitas te rijden, en een manier te zoeken om de naar schatting 14 km klotepiste zonder kleerscheuren door te geraken, desnoods te voet. Het alternatief was rondrijden over de grote baan via Gurun, maar dat betekende een dag vertraging.
In Dikilitas legde ik aan een jonge gast, die zei Zakarias te heten, na veel vijven en zessen mijn probleem uit. In het dorp zag ik een Mitsubishi pickup staan, en ik vroeg of Zakarias aan de eigenaar wou vragen mij en mijn spullen tot aan het naftstation in Asagihuyuk te rijden waar het asfalt weer begon, eventueel tegen betaling.
Na wat gepalaver werd alles opgeladen en reden we met zijn drieën over de piste naar Asagihuyuk. Een van de bijgevoegde foto's is van onderweg. Aan stenen geen gebrek! Probleem opgelost, betaling overbodig!
De man in het naftstation in Asagihuyuk was aan het ontbijten en vroeg of ik wou aanschuiven: heerlijk vers brood met brokjes kaas, sesam- en chocopasta, thee a volonte.
Het resultaat was dat ik om 8 u 's morgens met een gevulde maag op de fiets kon stappen voor de resterende 48 km naar Kangal. Bijzonder mooi open landschap, niemand op de baan.
Als ik de grote omweg had genomen was ik pas morgenavond in Kangal aangekomen, dus ik heb veel geluk gehad.

Van hier naar Erzincan is het een 300-tal km, dus 3 fietsdagen, met na bijna 100 km nog 1 stad (Divrigi) waar ik in een hotel zou kunnen slapen. Als ik nu, zoals ik zou willen, nog wat zou doorrijden en kamperen, ga ik morgen ook niet in Divrigi stoppen. Dat zou betekenen 3 opeenvolgende nachten kamperen. Daar heb ik in dit hete weer geen zin in.
Lichtjes tegen mijn zin in ga ik dus hier op hotel. De rest van de dag wat rondlummelen, uitrusten en lezen.

Dag 5/20 Pinarbasi

Mooie weidse landschappen. Alsmaar hoger: ik ben nu op 1500 m hoogte.
Onderweg een prachtige karavanserai gezien, Karatay Hani.
Nog maar eens een eenvoudig hotel zonder wifi.

Dag 5/21 Karakuyu

Na 40 km prima baan ging ik een heel grote zuidelijke omweg vermijden door een afsnijding van een 60-tal km die ik via Google maps had bedisseld (want mijn Turkije-kaart is voor de secundaire banen hoogst onbetrouwbaar).
De eerste 22 km van die inkorting tot Dikilitas prachtig asfalt (en geen enkele auto gezien), maar vanaf dan een ongelooflijk bultige en stenige piste, van God en alleman verlaten. Dat kan je spijtig genoeg niet zien op Google maps. 
7 km verder hoorde ik ineens een nieuw krakend geluid achteraan. Bij inspectie zag ik dat een oog aan de kader vlakbij het centrum van het achterwiel, waar de bagagedrager aan bevestigd wordt, was afgebroken.
Nu is die kader, en dus ook dat oog, gemaakt van titanium, en dat kan je niet zomaar lassen. Mijn eerste gedachte was: einde reis.
Uit de tegenovergestelde richting kwam na een kwartier stomtoevallig een auto aangehotst met een gezin erin. De man was zo vriendelijk mij en mijn spullen zo goed en zo kwaad als het ging in de auto te laden en mij terug te brengen naar Dikilitas, waar het asfalt weer begon.
Met colsonbandjes en ijzerdraad maakte ik de bagagedrager provisoir vast, en ik reed voorzichtig de 15 km terug naar het eerste gehuchtje, Karakuyu.
Onderweg spookten allerlei scenario's door mijn hoofd, van de reis verder zetten met de fiets aan de hand en in de bus, tot een bus terug nemen naar Kayseri, mijn bagage achterlaten bij mijn Warmshowers-contact daar, en dan met de fiets naar huis (Amsterdam) vliegen.
Aan een jonge gast in Karakuyu vroeg ik of ik verder op de grote baan een dolmus (minibus) zou kunnen nemen naar Gurun, het eerstvolgende stadje, in de hoop dat ik daar een goede mekanieker zou vinden. We keken samen naar de schade, en hij zei dat zijn nonkel dat misschien wel kon fiksen.
Die nam de fiets mee naar zijn atelier, en bekeek wat hij aan ijzerwerk in zijn rommelbakjes had liggen in de hoop een idee te krijgen. Uiteindelijk klemde hij een U met draad op de benen (hoe heet zoiets in het Nederlands?) omheen de titanium buis en laste daaraan een kromgebogen plaatje. Daarin had hij een gat geboord om de bagagedrager aan vast te maken. Fantastische oplossing! Hopelijk houdt deze constructie en kan ik gewoon verder fietsen!
Ik mag blijven slapen in een leegstaand huisje met zelfs een douche. Bovendien bleek de vader van de jongeman, maw de broer van de reparateur, de muhtar (dorpsverantwoordelijke) te zijn. Toen ik 's avonds op het punt stond om mijn potje te koken kwam hij me halen om te eten: grote dikke (en zware) pannenkoeken met zelfgemaakte kaas en ayran (soort botermelk).
Die muhtar beweerde dat de slechte strook weg eindigt in het volgende dorp, Asagihuyuk, ik schat nog een 6-tal km verder dan waar ik pech had. Daarna is er terug asfalt. Hij probeerde me te overtuigen gewoon af te stappen en de ganse slechte strook te voet te doen. Hij doet me zwaar twijfelen, want dat zou me een fietsdag besparen. Nog een nachtje over peinzen...

Ondertussen zit ik op bijna 1800 m hoogte. Deze ochtend bij het vertrek was het 7 ºC, de eerste keer dat ik niet op mijn sandalen kon fietsen en mij met twee extra lagen moest warmhouden.

Les 1: als je in de shit zit komt er altijd een oplossing. Of, zoals Geertje me geleerd heeft: het universum zorgt voor u. Vriendelijke mensen overal. Vooral in de islamlanden is de gastvrijheid en hulpvaardigheid grenzeloos.

Les 2: ik mag echt niet meer buiten asfalt fietsen, mijn fiets (hoe goed die voor de rest ook is) is daar niet voor bedoeld. Misschien na het einde van deze herfstetappe overstappen op een echte mountainbike. Ik ging mijn fiets sowieso mee naar huis nemen voor groot nazicht.

Dag 5/19 Talas (Kayseri)

Leuke dag, goed gefietst na de rustdag van gisteren. In Kayseri het heel mooie museum van de Seldjoekse cultuur bezocht, ondergebracht in een prachtig gebouw uit 1204-1206. De Seldjoeken waren een Aziatisch nomadenvolk dat hier in de 11de en 12de eeuw de plak zwaaide.
Ik logeer nog eens bij een Warmshowers contact, Burak Unlu. Sympathieke kerel, die op een 13de verdieping woont.
Het weer is nog altijd onveranderd zonnig. Ik heb nog maar 1 keer een korte onweersbui gehad.

Dag 5/18 Goreme

Prachtige wandeling van 6 tot 10 u. Het is echt niet te geloven hoe feeëriek het landschap is.
Tussen 6 en 7 is het hier bijna altijd volledig windstil en dan stijgen de luchtballons op van waarop het landschap uit de lucht kan bekeken worden. Moet wel wat zijn, maar kost blijkbaar 200 euro per persoon. Aan 20 personen per luchtballon is dat goed verdiend. Kandidaten genoeg, want op een bepaald ogenblik telde ik 50 luchtballons.
Op de bijgevoegde kaart van Turkije heb ik de tot nu gevolgde route getekend. Het gekleurde gebied centraal op de kaart is Cappadocie.

Dag 5/17 Goreme

Ik zit nu in het centrum van het typische Cappadocie. Fantastisch landschap, bizar en poëtisch. Veel in het gesteente uitgehakte kerken en fallisch opstaande rotspartijen. Begrijpelijk dat er veel toeristen op afkomen.
Deze middag in Urgup was er een vierdaags fietsevent (vooral mountainbikes) aan de gang met meer dan 1000 deelnemers uit de hele wereld. Ik zag een groepje jongeren van een plaatselijke fietsclub met mooie fietshemdjes, en toen ik vroeg of ik er geen kon kopen/krijgen ging er een prompt in hun clubhuis een halen. Betalen was niet nodig.
Vlak voor aankomst in Goreme was er een afdaling op kasseien die zo steil was dat ik er niet af dierf rijden en dus afstapte om stapvoets naar beneden te schuifelen met beide remmen dicht. Moet rond de 25 % geweest zijn.
Ik slaap in een schitterend goedkoop hotelletje (met zwembad!). Morgen een dagje surplacen en een wandeling maken in deze onwaarschijnlijke omgeving.

Dag 5/16 Derinkuyu

Voor de tweede keer al voorbij een vluchtelingenkamp gereden, allicht Syriers. Niet heel groot, ik schat een 200 bewoners. Schroom verhindert mij er binnen te gaan en te proberen praten. Ik denk dat ze pottenkijkers op dure fietsen kunnen missen. Bovendien is er waarschijnlijk geen gemeenschappelijke taal, dus is er veel kans dat ik gewoon wat bedremmeld zou staan kijken naar hun miserie. Een foto nemen van op de weg en dan doorrijden is al wat ik dierf doen.
In het kamp was niks geen schaduw. Ik zag wat opzij 5 met zeildoek omspannen cabines, duidelijk latrines. Dat moet wat zijn in deze onbarmhartige zon.
Mijn eigen reis is ineens futieler. Toch maar schrijven wat ik heb gedaan.
Na 30 km een prachtig kratermeer. Van meren verwacht je dat ze op een laag punt liggen, hier was het natuurlijk omgekeerd, er was een flinke klim nodig om aan de kraterrand te geraken. Aan het meer was buiten mij alleen een Turks gezin. Het water was glashelder en heerlijk koel. Ik had spijtig genoeg geen etensvoorraad bij, anders was ik blijven kamperen.
In Derinkuyu is een van de vele onderaardse steden die Cappadocie telt. Heel vreemd,  je verdwijnt in een vlak landschap via een trap onder de grond, waar een wirwar van trappen, gangen en kamers almaar dieper gaat. Hier zijn er acht neerwaartse verdiepingen. Helemaal beneden kan je via een verluchtingsschacht de buitenlucht zien. Niets voor mensen met claustrofobie.
Deze constructies dateren van de Hittieten, voor onze tijdrekening. Ze werden later door vervolgde christenen als schuilplaats gebruikt. Volgens de Lonely Planet gids zouden er hier in Derinkuyu 10.000 mensen in verbleven hebben. Lijkt me overdreven, maar hoe dan ook is het heel indrukwekkend.
Ook in Cappadocie was er in de jaren 1920 gedwongen huisruil tussen de locale Grieken en Turken uit het huidige Griekenland. Hier staat nog een mooie Griekse christelijke kerk.