Dag 9/19

Weersvoorspellingen zijn hier niet veel waard. Het zou vandaag een zonnige dag worden. Na twee uur fietsen in de mist volgde een bewolkte dag, die na de middag uitmondde in een paar fikse plensbuien.
De ganse dag kwam ik totaal niets van bewoning tegen, letterlijk geen enkel huis.
Pas rond 5 u in de namiddag en na 110 km fietsen door een flink heuvelend landschap brak de zon schuchter door, net toen ik op een kruispunt kwam waar ik 10 km bergaf van mijn route kon afwijken om in het dorp Mogocha op hotel te gaan. Het idee dat ik dan morgen moest beginnen met diezelfde 10 km weer bergop te doen stak mij tegen, en dus ging ik op zoek naar een kampeerplek, die ik wonderwel tamelijk snel vond.
Voor ik de baan verliet deed ik lange broek en hemd met lange mouwen aan, en ook sportschoenen en kousen ipv de sandalen. Op de resterende blote huid kwam insectenwerende spray. Tijdens het koken en eten was dat afdoende zonder dat het muggennet nodig was, behalve dat de insecten dwars door de kousen en de broekspijpen staken. Na het eten ging ik dus wijselijk in de tent zitten lezen en dit bericht schrijven.
Terwijl ik dat aan het doen ben hoor ik vlakbij een of ander dier dat heel luide kreten slaakt. Zeker geen wolf of beer, maar ik heb geen idee wat het zou kunnen zijn. Ik heb een geluidsopname gemaakt die ik thuis zal laten horen aan wie ook het denkt te kunnen weten. Ik vestig mijn hoop op Walter, Dirk of Koen. Of misschien kom ik hier wel iemand tegen die het geluid zou kunnen herkennen.

Dag 9/17

Shit! Bij het vertrek stelde ik vast dat een van de twee linkerpootjes van de achterbagagedrager onderaan afgebroken is. Zo kan ik uiteraard niet verder, want nu komt alle gewicht op het overblijvende linkerpootje.
Gelukkig ben ik nog in Chernyshevsk en niet ergens onderweg. In de garage waar iemand mij naartoe stuurde gaan ze dat hopelijk kunnen lassen. Die is wel nog niet open, dus in afwachting zit ik in het cafe ernaast thee te drinken.

's Avonds
Om 10 u was alles gefikst. Nikita, de garagist, begon er direct aan en moest er niets voor. In Turkije werd ik voor een gelijkaardig probleem ook al goed geholpen zonder te hoeven betalen. Dat moet je bij ons eens proberen...
Na 42 km was er volgens Osmand een cafe. In de praktijk was daar niets van aan, wel het gezin van Mikhail uit de Altai (waar ik nog door gefietst ben voor ik in Mongolië belandde) dat daar zijn datsja (buitenverblijf) heeft. Heel marginaal, maar buitengewoon vriendelijk. Ik vroeg of ze thee wilden maken, en toen dat wel heel lang op zich liet wachten bleek dat de vrouw mij een hele maaltijd aan het bereiden was: bijzonder lekkere gehaktballen met puree en een heerlijke saus, en rauwe groenten met wilde paddestoelen die ze in het bos hadden geplukt. Het beste wat ik op deze reis al gegeten heb!
En mijn geluk kon niet op wanneer na 130 km bleek dat het hotel, dat volgens de uitbaatster van het vorige hotel niet bestond, er wel degelijk was. En het is zelfs heel goed. Zo heeft Osmand voor een keer gelijk.
Zo werd een dag, die met een koude douche begon, uiteindelijk nog prachtig. De rit zelf ook, hoewel het 's ochtends nog aardig wat regende. De baan loopt niet door de dorpen zoals dat bij ons zou zijn. Heel af en toe is er een zijweg, meestal niet geasfalteerd, die naar een dorp leidt dat soms behoorlijk ver is. Bijgevolg is het hotel waar ik nu verblijf de eerste echte bewoning die ik vandaag ben tegengekomen.

Dag 9/16b Chernyshevsk

's Avonds
Het is nog meegevallen. Een paar flinke plensbuien, maar ook wat drogere periodes. En nu zit ik in het hotel waar ik op gehoopt had. Buiten woedt een zwaar onweer.
Morgen weer zo'n dag, daarna zou het droger worden.
Het gebrek aan goede informatie is lastig. Volgens Osmand is er over 120 km een hotel, maar de hoteluitbaatster hier ontkent dat en zegt dat het volgende hotel pas over 300 km is. Ik heb nog gemerkt dat de info over cafes en hotels in Osmand in 50 % van de gevallen fout is.
Morgen dus maar gewoon vertrekken en we zien wel. Ik heb etensvoorraad aangekocht om op alles voorbereid te zijn.
Lenin is hier nog alomtegenwoordig met standbeelden en straatnamen. Op de foto mijn vorige hotel, waar werkmannen een reclamebord aan het ophangen waren, waarin onze kameraad de weg wijst.

Dag 9/16

Bij het ontbijt in Znamenka
Wat een geluk dat ik nog eens op hotel kon. Om middernacht is het beginnen regenen om niet meer op te houden. Hierbij de weersverwachting voor vandaag. Ik moet mijn moed bijeen rapen om te vertrekken.
Na 62 km kom ik in een dorp vanaf waar de transsiberische spoorlijn aansluit op mijn route. Daar is allicht wel een hotel. Dat zal zeker ver genoeg zijn voor vandaag.

Dag 9/15

Het is toch speciaal hier te reizen. Vanaf de vorige kampeerplek heb ik 40 km gefietst voor ik het eerste teken van bewoning tegenkwam. Gelukkig was dat wat ze hier een cafe noemen. Daar zit ik nu dit bericht te schrijven. Er staan een paar huizen omheen, het is zelfs geen dorp te noemen. Toch staat het op mijn kaart, die een schaal heeft waarop je bij ons een Europakaart zou hebben, heel mijn route tot Vladivostok staat er op.
Een cafe is eigenlijk een (heel eenvoudig) baanrestaurant. Soms is er een winkeltje aan verbonden. Elke keer ik er zo een tegenkom stop ik voor thee, soms ook om te eten. Er zijn ook dagen geweest dat ik er geen enkel zag.
De baan is doorgaans van heel goede kwaliteit, en er is weinig verkeer, genoeg om niet helemaal geïsoleerd van de wereld te zijn.
Ik heb al meer dan 24 u geen telefoonontvangst, laat staan internet. Ik merk hoe afhankelijk van dat internet ik ben. Ik mis vooral het Whatsapp-contact met het thuisfront, en zeker ook de Morgen en de Standaard die ik niet kan downloaden. Dat betekent ook dat ik de sudoku's daarin niet kan oplossen, wat normaal tot mijn dagelijks ritueel behoort.
Een kampeerplek vinden is niet evident. Het bos aan weerskanten van de baan is heel dicht begroeid en daardoor ontoegankelijk. Paden in het bos zijn er niet. Waar zouden ze ook toe leiden, er is niemand.
Af en toe zijn er open stukken zonder bomen. Die zien er van ver aantrekkelijk uit, maar staan dan vol knie- tot heuphoge begroeiing. Vaak zijn die open stukken nog zompig ook. Gisteren heb ik meer dan 20 km lang uitgekeken voor ik een min of meer geschikte plek vond.

Dag 9/13

Dit zijn de twee kanten van een kilometerpaal. De ene kant geeft de kilometers naar Chita, de andere die naar Khabarovsk. Verkeerd rijden is uitgesloten. Binnen 200 kilometer heb ik nog eens een hotel, tenminste als een werkman bij wegenwerken gelijk heeft.

Dag 9/12 Chita

Vandaag verzopen in de regen. Gelukkig kwam ik aan in Chita, een stad zo groot als Antwerpen waar buiten betonblokken niets te zien is. De straten staan blank met soms tot 10 cm water. Doordat er wat reliëf is in de stad zijn alle straten stromende rivieren. In Siberië is aan water geen gebrek. Ik slaag er niet in het filmpje dat ik maakte op de blog te krijgen, dus moet het maar met een still ervan. Gelukkig zit ik in een prima hotel en was de douche langdurig en heet.
Ik ben zo stom geweest niet in mijn sandalen te fietsen, maar mijn sportschoenen aan te houden met daarover overschoentjes. Die waren niet bestand tegen de urenlange regen, en de sportschoenen zijn dus doorweekt.
Voor morgen wordt grijs weer voorspeld, voor overmorgen zelfs zon. Daarna zien we wel...

Chita is lang een Siberisch verbanningsoord geweest voor dissidenten. Ik kan er mij iets bij voorstellen.

Ik ben nu ruwweg in een kwart van deze etappe, en zit ongeveer op schema.
Hier begint de plat de résistance. Tot de volgende stad, Khabarovsk, liggen er 2000 km. Weinig bewoning en hotels, en de dorpen die er zijn liggen meestal kilometers ver van de baan. Een Russische fietser, die ik eergisteren kruiste en die uit Vladivostok kwam, zag er goed uit, dus ik zal het wel overleven. Hij was heel verwonderd dat ik naar beren vroeg, dus blijkbaar is dat niet zo een probleem.
Het parcours loopt min of meer parallel met de transsiberische spoorlijn. Ik heb wel zin om bij gelegenheid een stukje met de trein te doen, als er haltes zijn onderweg en als ik er met mijn fiets op mag.