dinsdag 14 augustus 2018

Dag 9/24 Gonzja

Vandaag het vertrek deze ochtend tot 13 u onophoudelijk in de gietende regen gefietst. Dan kwam de opklaring, die voor veel vroeger beloofd was, en reed ik nog een 40-tal km om een kampeerplek te zoeken in Gonzja, een dorp dat voor de verandering vlak bij de grote baan lag.
Terwijl ik aan het eind van het dorp mijn tent aan het opzetten was kwam een vriendelijke vrouw vragen of ik niet bij haar thuis wilde slapen. Daar moest ik niet lang over nadenken.
Olga is 70 en weduwe. Zij heeft ook al een zoon verloren, verdronken in een vijver vlakbij toen hij al een jaar of 15 was. Zij gaf les geschiedenis op de dorpsschool.
Tijdens de heerlijke maaltijd stookte zij haar bania heet, zoals ze de sauna hier noemen. In een houtkacheltje wordt langs buiten hout verbrand. Binnen staat er een grote ketel heet water op en een hoop grote stenen. Ernaast een ketel koud water. Warm en koud water meng je zelf naar believen in een grote teil, en dat giet je met een steelpan over jezelf. Fantastisch gewoon! In Tajikistan en Kirgizstan heb ik daar voor het eerst mee kennis gemaakt.
Terwijl ik in de bania zat belde Olga naar vrienden die verder op mijn route wonen. Als ik wil kan ik in Tygda, 100 km van hier, in de dorpsschool slapen. Daar is ook een douche, en voor eten zal gezorgd worden. Toch denk ik dat ik dat niet ga doen, want Tygda ligt 15 km van de baan en allicht is de weg ernaartoe niet geasfalteerd. En overmorgen moet ik dan diezelfde 15 km nog eens doen om weer op de grote baan te geraken.
80 km verder is Sivaki dat slechts een 8-tal km van de baan ligt, maar haar vriendin die daar woont is momenteel in Moskou. Heel spijtig.
Op de foto staan naast Olga ook een buurvrouw en Sacha, een buurjongen.

maandag 13 augustus 2018

Dag 9/23 nabij Never

Ik ben nu in de helft, zowel van het aantal dagen als van de afstand. Mooi op schema dus. Het heeft mij wel wat tijd gekost om aan het reizen in Siberië te wennen. Uiteindelijk vind ik het lastiger dan Mongolië, ondanks de geasfalteerde baan waar ik over rijd. De omstandigheden om te kamperen zijn gewoon moeilijk.
Ik rijd al een dag of 5 parallel met de Chinees-Russische grens die hier in vogelvlucht een 50-tal km vandaan loopt. Dat gaat nog een hele tijd zo verder. Het wordt vanaf nu minder bergachtig, en de volgende1000 km liggen in het stroomgebied van de Amur-rivier. Dat is lager gelegen, en op de kaart zijn vele stukken ingekleurd als moerasgebied. Het wordt dus nog drassiger...
Ik zal allicht in plaats van wild te kamperen de dorpen moeten opzoeken en aan de mensen vragen of ik bij hen op een droge plek mag gaan staan.
Voor morgen wordt weer wat regen voorspeld, en tegenwind.

Dag 9/22

Twee leuke ontmoetingen:
- gisteren ochtend kwam ik uit mijn tent aan een rivier bij een dorp, en ik zag dat er nog een tent stond. Dat bleek Dmitrij te zijn uit Vladivostok, van Moskou met autostop onderweg naar huis en aangekomen toen ik al sliep. Zijn ouders wonen in een dorp 450 km ten noorden van Vladivostok waar ik zal langs fietsen. Hij gaat daar waarschijnlijk ook zijn, en verwacht mij.
- deze ochtend werd ik voorbijgestoken door een motard, die wat verder stopte en mij tegenhield voor een babbel. Viktor, een moto-garagist, moest nog 700 km tot thuis, en hoopte dat ik kwam logeren.

Het verkeer blijft bijzonder rustig. Ik heb tijdens het fietsen een kwartier lang geteld: in de twee richtingen samen 10 auto's en 5 camions. Bijna alle chauffeurs houden voldoende afstand van mij. Omdat het asfalt heel behoorlijk is kan ik probleemloos zonder helm rijden.
De baan is heel mooi aangelegd. Hij is bijna constant verhoogd, en aan weerskanten afgeboord door een gracht waar vaak water in loopt. Dat maakt het dichte bos nog ontoegankelijker. Om de paar honderd meter lopen metershoge buizen onder de baan door om het water van de bergkant naar de dalkant te laten lopen.
Ik rijd de hele tijd door bos, dat bestaat uit een mengsel van loof- en naaldbomen. Die zijn opvallend vaak in heel slechte toestand, en vertonen dikwijls sporen van bosbrand.
Vandaag zag ik in de verte, op 7 km van de weg, een klein stadje liggen. Om ernaartoe te rijden was er een stenige zandweg. Dat moedigt natuurlijk niet aan, en omdat ik nog voldoende voorraad had reed ik door.
Andere dorpen, die op de kaart staan, zijn soms niet meer dan een stopplaats van de transsiberische spoorlijn, zonder dat er een huis in de buurt is. Geen idee wat daar het nut van zou kunnen zijn.

Het is nu al drie dagen mooi weer. Ik heb al een paar keer in een riviertje gezeten.
Ik heb al op heel verschillende plekken gekampeerd. Nu zit ik aan een beek, half onder een brug van de baan. Ik vond niets beters, en ik kan plonsen in het koele water. Hopelijk houden de camions die af en toe over de brug rijden mij vannacht niet wakker.

Op een van de foto's de transsiberische spoorlijn. Die is nooit verder weg dan 20 km, maar ik krijg hem maar zelden te zien. Er rijden vooral goederentreinen over. Die zijn ongelooflijk lang en worden standaard getrokken door drie locomotieven. Ik heb de wagons eens geteld en kwam aan 101. Aan een lengte van zo'n 12 à 15 meter zijn die treinen dus tegen de anderhalve km lang.

donderdag 9 augustus 2018

Dag 9/19

Weersvoorspellingen zijn hier niet veel waard. Het zou vandaag een zonnige dag worden. Na twee uur fietsen in de mist volgde een bewolkte dag, die na de middag uitmondde in een paar fikse plensbuien.
De ganse dag kwam ik totaal niets van bewoning tegen, letterlijk geen enkel huis.
Pas rond 5 u in de namiddag en na 110 km fietsen door een flink heuvelend landschap brak de zon schuchter door, net toen ik op een kruispunt kwam waar ik 10 km bergaf van mijn route kon afwijken om in het dorp Mogocha op hotel te gaan. Het idee dat ik dan morgen moest beginnen met diezelfde 10 km weer bergop te doen stak mij tegen, en dus ging ik op zoek naar een kampeerplek, die ik wonderwel tamelijk snel vond.
Voor ik de baan verliet deed ik lange broek en hemd met lange mouwen aan, en ook sportschoenen en kousen ipv de sandalen. Op de resterende blote huid kwam insectenwerende spray. Tijdens het koken en eten was dat afdoende zonder dat het muggennet nodig was, behalve dat de insecten dwars door de kousen en de broekspijpen staken. Na het eten ging ik dus wijselijk in de tent zitten lezen en dit bericht schrijven.
Terwijl ik dat aan het doen ben hoor ik vlakbij een of ander dier dat heel luide kreten slaakt. Zeker geen wolf of beer, maar ik heb geen idee wat het zou kunnen zijn. Ik heb een geluidsopname gemaakt die ik thuis zal laten horen aan wie ook het denkt te kunnen weten. Ik vestig mijn hoop op Walter, Dirk of Koen. Of misschien kom ik hier wel iemand tegen die het geluid zou kunnen herkennen.

dinsdag 7 augustus 2018

Dag 9/17

Shit! Bij het vertrek stelde ik vast dat een van de twee linkerpootjes van de achterbagagedrager onderaan afgebroken is. Zo kan ik uiteraard niet verder, want nu komt alle gewicht op het overblijvende linkerpootje.
Gelukkig ben ik nog in Chernyshevsk en niet ergens onderweg. In de garage waar iemand mij naartoe stuurde gaan ze dat hopelijk kunnen lassen. Die is wel nog niet open, dus in afwachting zit ik in het cafe ernaast thee te drinken.

's Avonds
Om 10 u was alles gefikst. Nikita, de garagist, begon er direct aan en moest er niets voor. In Turkije werd ik voor een gelijkaardig probleem ook al goed geholpen zonder te hoeven betalen. Dat moet je bij ons eens proberen...
Na 42 km was er volgens Osmand een cafe. In de praktijk was daar niets van aan, wel het gezin van Mikhail uit de Altai (waar ik nog door gefietst ben voor ik in Mongolië belandde) dat daar zijn datsja (buitenverblijf) heeft. Heel marginaal, maar buitengewoon vriendelijk. Ik vroeg of ze thee wilden maken, en toen dat wel heel lang op zich liet wachten bleek dat de vrouw mij een hele maaltijd aan het bereiden was: bijzonder lekkere gehaktballen met puree en een heerlijke saus, en rauwe groenten met wilde paddestoelen die ze in het bos hadden geplukt. Het beste wat ik op deze reis al gegeten heb!
En mijn geluk kon niet op wanneer na 130 km bleek dat het hotel, dat volgens de uitbaatster van het vorige hotel niet bestond, er wel degelijk was. En het is zelfs heel goed. Zo heeft Osmand voor een keer gelijk.
Zo werd een dag, die met een koude douche begon, uiteindelijk nog prachtig. De rit zelf ook, hoewel het 's ochtends nog aardig wat regende. De baan loopt niet door de dorpen zoals dat bij ons zou zijn. Heel af en toe is er een zijweg, meestal niet geasfalteerd, die naar een dorp leidt dat soms behoorlijk ver is. Bijgevolg is het hotel waar ik nu verblijf de eerste echte bewoning die ik vandaag ben tegengekomen.

maandag 6 augustus 2018

Dag 9/16b Chernyshevsk

's Avonds
Het is nog meegevallen. Een paar flinke plensbuien, maar ook wat drogere periodes. En nu zit ik in het hotel waar ik op gehoopt had. Buiten woedt een zwaar onweer.
Morgen weer zo'n dag, daarna zou het droger worden.
Het gebrek aan goede informatie is lastig. Volgens Osmand is er over 120 km een hotel, maar de hoteluitbaatster hier ontkent dat en zegt dat het volgende hotel pas over 300 km is. Ik heb nog gemerkt dat de info over cafes en hotels in Osmand in 50 % van de gevallen fout is.
Morgen dus maar gewoon vertrekken en we zien wel. Ik heb etensvoorraad aangekocht om op alles voorbereid te zijn.
Lenin is hier nog alomtegenwoordig met standbeelden en straatnamen. Op de foto mijn vorige hotel, waar werkmannen een reclamebord aan het ophangen waren, waarin onze kameraad de weg wijst.

zondag 5 augustus 2018

Dag 9/16

Bij het ontbijt in Znamenka
Wat een geluk dat ik nog eens op hotel kon. Om middernacht is het beginnen regenen om niet meer op te houden. Hierbij de weersverwachting voor vandaag. Ik moet mijn moed bijeen rapen om te vertrekken.
Na 62 km kom ik in een dorp vanaf waar de transsiberische spoorlijn aansluit op mijn route. Daar is allicht wel een hotel. Dat zal zeker ver genoeg zijn voor vandaag.