Kars is een klein rustig stadje in de steppe, heel prettig en ontspannen, gedomineerd door een hoger liggend fort. Nog veel Russische gebouwen van toen de Russen er rond 1900 baas waren. Een mooie brug, moskeeën en 10de eeuwse kerk. Ook wel veel verval en slecht onderhoud.
Voor mij was het de ideale rustdag voor ik morgen mijn laatste Turkse fietsdag heb. Er staan nog wat cols te wachten.
Mooie beklimming doorheen een landschap dat heel sterk aan de Alpen doet denken. Veel bomen, groene weiden, houten huisjes en hier en daar vee.
Toen ik nog 200 m te klimmen had moest ik voor het eerst in Turkije mijn regenjas aandoen. Het begon ongelooflijk te regenen maar vooral te waaien (in de voor mij verkeerde richting) en de temperatuur dook 10 ºC naar beneden. Op een gegeven moment moest ik zelfs al klimmend voluit in de remmen en mij met de voeten op de grond schrap zetten om niet in de ravijn te worden geblazen. Gelukkig was dat van korte duur, tegen dat ik een half uur later op de pas was kwam de zon er weer door.
Aan de andere kant van de pas een heel ander landschap, gedaan met de bomen. Je zag beneden een grote grasvlakte, maw ik kwam terug in de steppe. Daarin zag ik al van op de pas de stad Ardahan liggen, waar ik 2 nachten in hetzelfde hotel ga slapen.
Morgen bij wijze van rustdag over en weer naar Kars.
Serieus geklommen vandaag. Ik ben na veel op en af geëindigd in een hotel op 1555 m, onderweg naar de col van 2650 m die voor morgen is (op de weg naar Ardahan). Lang een mooie bergrivier stroomopwaarts gevolgd.
Ik moet gisteren iets slechts gegeten hebben. Ik zit met buikloop en heb de halve nacht op het toilet doorgebracht. Het was te voelen in mijn benen. Hopelijk is het voorbij na een nachtje goed slapen.
Alle Turken met wie ik over mijn route gesproken heb zegden dat ik zeker naar Artvin moest. Dat stadje is tegen een spectaculaire steile bergflank gebouwd en ligt honderden meters boven een vallei die ooit prachtig was maar nu mega littekens draagt van werken aan een paar stuwdammen. Mooie gebouwen zijn er niet, wel veel lelijke flatgebouwen. Het is dus alleen om de ligging tussen de hoge bergen te doen.
De weg hier naartoe ging eerst over een col (zie foto's) van waar Hopa en de Zwarte Zee te zien zijn, en aan het eind was er de 4 km beklimming aan gemiddeld 10 %.
Ik vond op het internet dat de grensovergang naar Georgië nabij het meer van Cirldir, die ik vanuit Kars wilde nemen, niet open is. Ik moet dus mijn plannen wijzigen. Misschien dat ik vanuit Ardahan met een dolmus (minibus) over en weer naar Kars ga. Ik wil per se Kars bezoeken omdat die stad het decor vormt van de buitengewone roman Sneeuw (kars is trouwens Turks voor sneeuw) van Orhan Pamuk.
Op mijn route naar Ardahan ligt nu eerst een klim naar 2650 m. Zo hoog ben ik sinds het Atlasgebergte in Marokko niet meer geweest. Ik zie morgen wel waar onderweg ik overnacht, want de volledige klim in 1 trek is te ambitieus, zowel qua afstand als qua hoogteverschil.
Andere fietsers van wie ik de blog volg schrijven dat de kustweg langs de Zwarte Zee zo aangenaam is. Viel dat even tegen! Een viervaksbaan met gelukkig bijna de hele tijd een ruime pechstrook en wel weinig verkeer. Maar saai... bijna constant door bebouwde zones en weinig contact met de zee. Aan de andere kant zeer hoge bergen, ruim over de 3000 m. Een zevental tunnels met lengtes tussen 1 en 2 km, echte horror als je langs achter een camion hoort aandonderen. Het geluidsniveau in zo'n tunnel is hallucinant. Mijn fiets heeft prima verlichting maar ik racete er toch telkens op maximale snelheid door.
Omdat ik ondanks het tamelijk slechte slapen door het stadslawaai van Trabzon goede benen had heb ik dan maar ineens door de zure appel gebeten en de volledige 171 km afgefietst die eigenlijk voor 2 dagen gepland waren. Gemiddelde snelheid meer dan 26 km per uur. Dat is goed voor 1 keer, zeker niet voor herhaling vatbaar.
Het was de hele dag bewolkt en ik dacht aldoor dat het zou beginnen regenen, maar uiteindelijk viel er geen druppel.
Onderweg lekker gegeten in een visrestaurant.
Hopa ligt op 19 km van de Georgische grens. Omdat het veel te vroeg is om al ineens naar Tbilisi te rijden ga ik de komende dagen nog een toer maken in de bergen richting Artvin en Kars, en ook in de bergen de grens oversteken.
Om te vloeken! Welgeteld 2 dagen geleden is het klooster van Sumela gesloten voor geologisch onderzoek van de rotsen waarin/waartegen het gebouwd is. Blijkbaar vormden vallende rotsen en brokstukken een gevaar en is een diepgaand onderzoek onvermijdelijk.
Gelukkig wist ik het net voor vertrek uit Macka, anders was ik voor niets 800 m geklommen. Om het klooster alleen langs de buitenkant te zien leek me dat een inspanning buiten proportie. Ik doe het met de foto's in Google Afbeeldingen.
Ik ben dus op het gemak naar Trabzon afgezakt, waar ook wat moois te zien is: een Aya Sofia die nu moskee is, het Trabzon museum in een prachtig Jugendstil huis, een karavanserai, .... Maar vooral is Trabzon een aangename stad om in rond te dwalen. Spijtig dat Trabzonspor vanavond geen thuismatch speelt!
Het viel mij daarstraks te binnen dat ik sinds Kayseri 10 dagen geleden geen buitenlanders meer gezien heb.
Ochtendlijke theepauze
Pech. Na de ochtendcol (die meeviel omdat Unlupinar, waar ik vertrok, al een stuk de berg op ligt) en de bijhorende afdaling was ik onderweg om de laatste bergrug voor de Zwarte Zee over kleine bergwegen en een col van 2350 m te rijden. Deze weg voert door een nationaal park en langs het Sumela-klooster dat ik zeker wil bezoeken.
Ik vond in Google Maps wel dat deze weg met een verdacht dun kronkellijntje vol haarspeldbochten getekend staat. Toen ik daar in de buurt kwam vroeg ik in een naftstation of ze die weg kenden, en twee mannen verzekerden me dat hij zeker over 50 km niet geasfalteerd is. Mooi plan afgevoerd dus.
Het alternatief is de grote baan, die deze dagen door het vierdaagse offerfeest wel heel verlaten is.
Bij het middageten in Torul
Ik had gedacht hier een hotel of pension te vinden en hier te overnachten, om morgen de laatste col voor de kust te beklimmen. Die waren er ook, maar ze zijn allebei gesloten.
De enige twee mogelijkheden zijn ofwel 26 km terug naar Gumushane, maar daar heb ik geen zin in, ofwel ineens de laatste col oprijden, want daar bovenop zou een hotel zijn. Dat laatste zal het worden, maar eerst lekker middageten zoeken.
's Avonds
Ik bleef bespaard van de laatste 200 stijgmeters van de col omdat er een 1,7 km lange tunnel is gegraven.
Het hotel bovenop de col was veel te duur, dus ik liet mij gewoon 30 km lang zonder een trap te geven uitzakken tot Macka, 1400 m lager. Ik had ineens de resterende 30 km naar Trabzon kunnen doen, maar morgen vroeg wil ik vanuit Macka eerst naar het Sumela-klooster.
