Leuke dag, goed gefietst na de rustdag van gisteren. In Kayseri het heel mooie museum van de Seldjoekse cultuur bezocht, ondergebracht in een prachtig gebouw uit 1204-1206. De Seldjoeken waren een Aziatisch nomadenvolk dat hier in de 11de en 12de eeuw de plak zwaaide.
Ik logeer nog eens bij een Warmshowers contact, Burak Unlu. Sympathieke kerel, die op een 13de verdieping woont.
Het weer is nog altijd onveranderd zonnig. Ik heb nog maar 1 keer een korte onweersbui gehad.
Prachtige wandeling van 6 tot 10 u. Het is echt niet te geloven hoe feeëriek het landschap is.
Tussen 6 en 7 is het hier bijna altijd volledig windstil en dan stijgen de luchtballons op van waarop het landschap uit de lucht kan bekeken worden. Moet wel wat zijn, maar kost blijkbaar 200 euro per persoon. Aan 20 personen per luchtballon is dat goed verdiend. Kandidaten genoeg, want op een bepaald ogenblik telde ik 50 luchtballons.
Op de bijgevoegde kaart van Turkije heb ik de tot nu gevolgde route getekend. Het gekleurde gebied centraal op de kaart is Cappadocie.
Ik zit nu in het centrum van het typische Cappadocie. Fantastisch landschap, bizar en poëtisch. Veel in het gesteente uitgehakte kerken en fallisch opstaande rotspartijen. Begrijpelijk dat er veel toeristen op afkomen.
Deze middag in Urgup was er een vierdaags fietsevent (vooral mountainbikes) aan de gang met meer dan 1000 deelnemers uit de hele wereld. Ik zag een groepje jongeren van een plaatselijke fietsclub met mooie fietshemdjes, en toen ik vroeg of ik er geen kon kopen/krijgen ging er een prompt in hun clubhuis een halen. Betalen was niet nodig.
Vlak voor aankomst in Goreme was er een afdaling op kasseien die zo steil was dat ik er niet af dierf rijden en dus afstapte om stapvoets naar beneden te schuifelen met beide remmen dicht. Moet rond de 25 % geweest zijn.
Ik slaap in een schitterend goedkoop hotelletje (met zwembad!). Morgen een dagje surplacen en een wandeling maken in deze onwaarschijnlijke omgeving.
Voor de tweede keer al voorbij een vluchtelingenkamp gereden, allicht Syriers. Niet heel groot, ik schat een 200 bewoners. Schroom verhindert mij er binnen te gaan en te proberen praten. Ik denk dat ze pottenkijkers op dure fietsen kunnen missen. Bovendien is er waarschijnlijk geen gemeenschappelijke taal, dus is er veel kans dat ik gewoon wat bedremmeld zou staan kijken naar hun miserie. Een foto nemen van op de weg en dan doorrijden is al wat ik dierf doen.
In het kamp was niks geen schaduw. Ik zag wat opzij 5 met zeildoek omspannen cabines, duidelijk latrines. Dat moet wat zijn in deze onbarmhartige zon.
Mijn eigen reis is ineens futieler. Toch maar schrijven wat ik heb gedaan.
Na 30 km een prachtig kratermeer. Van meren verwacht je dat ze op een laag punt liggen, hier was het natuurlijk omgekeerd, er was een flinke klim nodig om aan de kraterrand te geraken. Aan het meer was buiten mij alleen een Turks gezin. Het water was glashelder en heerlijk koel. Ik had spijtig genoeg geen etensvoorraad bij, anders was ik blijven kamperen.
In Derinkuyu is een van de vele onderaardse steden die Cappadocie telt. Heel vreemd, je verdwijnt in een vlak landschap via een trap onder de grond, waar een wirwar van trappen, gangen en kamers almaar dieper gaat. Hier zijn er acht neerwaartse verdiepingen. Helemaal beneden kan je via een verluchtingsschacht de buitenlucht zien. Niets voor mensen met claustrofobie.
Deze constructies dateren van de Hittieten, voor onze tijdrekening. Ze werden later door vervolgde christenen als schuilplaats gebruikt. Volgens de Lonely Planet gids zouden er hier in Derinkuyu 10.000 mensen in verbleven hebben. Lijkt me overdreven, maar hoe dan ook is het heel indrukwekkend.
Ook in Cappadocie was er in de jaren 1920 gedwongen huisruil tussen de locale Grieken en Turken uit het huidige Griekenland. Hier staat nog een mooie Griekse christelijke kerk.
Na nog 45 km door de steppe reed ik Cappadocie binnen, de streek van de buitenaards mooie rotsformaties. Ik kreeg al een flinke voorsmaak in de Ilhara-vallei.
Bedoeling is een paar dagen het fietstempo, dat ik toch wel begin te voelen, te laten zakken en de tijd te nemen om een en ander te gaan bekijken.
De weergoden waren goedgezind vandaag. De Lonely Planet gids zegt dat de Anatolische steppe, waar ik vandaag door fietste, geteisterd kan worden door de wind. Volgens het weerbericht zat de wind schuin op kop, in de praktijk heerste een bijna complete windstilte.
Tenzij ik me vergis was dit de vlakste rit sinds mijn vertrek in Pulle. Twee kleine klimmen, samen 209 stijgmeters. Zover het oog reikte eindeloze grasvlakte en in de verte wat lage heuvels. Je zou het saai kunnen noemen, maar het heeft wel een zekere grandeur. Ik reed de ganse tijd op de perfect gelegde, 2 m brede pechstrook van een bijzonder rustige viervaksbaan. Bijna geen bewoning, om de 20 km een tankstation.
In Sultanhani is een prachtige 13de eeuwse karavanserai (stopplaats op de zijderoute). Daarin oa een kathedraalachtige grote zaal en een schitterende toegangspoort. Dat alleen al was de 109 km waard.
Eigenlijk wilde ik wild kamperen, maar een beschaduwde plek zou ik zeker niet gevonden hebben. Nu kampeer ik op een camping (eigenlijk een grote privé tuin midden in het dorp), waar naast mij nog alleen een Nederlandse mobilhome staat. Voor een paar euro's heb ik het comfort van goed sanitair, schaduw en wifi.
Konya staat bekend als streng religieus. Het is het centrum van de Mevlana-strekking, vooral bekend om de rond hun as tollende en zo in religieuze trance gerakende derwisjen. Het prachtige Mevlanamuseum is gehuisvest in een 13de eeuws gebouwencomplex en is voor veel moslims een heilige plek. De stichter en een aantal volgelingen liggen er in sarcofagen. Je ziet er veel biddende mensen. Veel zwart gesluierde vrouwen, van sommigen zie je alleen de ogen. En dat in dit bloedhete weer.
De rit ernaartoe was mooi, maar ik ben lichtjes over mijn krachten gegaan. Vooral de wind schuin op kop was bijwijlen behoorlijk vervelend.
De oplopende spanning met de Koerdische PKK is te merken aan de vele nationalistische steunbetuigingen in het straatbeeld. De Turkse vlag is alomtegenwoordig aan de huizen, auto's en camions zijn ermee getooid. Ik ga wijselijk, met spijt in het hart, vanaf Kayseri een noordoostelijke koers aanhouden richting Trabzon aan de Zwarte Zee in plaats van naar het Koerdische zuidoosten. Ik mis zo een aantal zeer mooie historische steden, het Vanmeer en de omgeving van de berg Ararat, maar iedereen die ik erover aanspreek zegt me dat ik het niet mag riskeren. Ik hoorde net dat er gisteren 30 doden zijn gevallen.
