Na nog 45 km door de steppe reed ik Cappadocie binnen, de streek van de buitenaards mooie rotsformaties. Ik kreeg al een flinke voorsmaak in de Ilhara-vallei.
Bedoeling is een paar dagen het fietstempo, dat ik toch wel begin te voelen, te laten zakken en de tijd te nemen om een en ander te gaan bekijken.
De weergoden waren goedgezind vandaag. De Lonely Planet gids zegt dat de Anatolische steppe, waar ik vandaag door fietste, geteisterd kan worden door de wind. Volgens het weerbericht zat de wind schuin op kop, in de praktijk heerste een bijna complete windstilte.
Tenzij ik me vergis was dit de vlakste rit sinds mijn vertrek in Pulle. Twee kleine klimmen, samen 209 stijgmeters. Zover het oog reikte eindeloze grasvlakte en in de verte wat lage heuvels. Je zou het saai kunnen noemen, maar het heeft wel een zekere grandeur. Ik reed de ganse tijd op de perfect gelegde, 2 m brede pechstrook van een bijzonder rustige viervaksbaan. Bijna geen bewoning, om de 20 km een tankstation.
In Sultanhani is een prachtige 13de eeuwse karavanserai (stopplaats op de zijderoute). Daarin oa een kathedraalachtige grote zaal en een schitterende toegangspoort. Dat alleen al was de 109 km waard.
Eigenlijk wilde ik wild kamperen, maar een beschaduwde plek zou ik zeker niet gevonden hebben. Nu kampeer ik op een camping (eigenlijk een grote privé tuin midden in het dorp), waar naast mij nog alleen een Nederlandse mobilhome staat. Voor een paar euro's heb ik het comfort van goed sanitair, schaduw en wifi.
Konya staat bekend als streng religieus. Het is het centrum van de Mevlana-strekking, vooral bekend om de rond hun as tollende en zo in religieuze trance gerakende derwisjen. Het prachtige Mevlanamuseum is gehuisvest in een 13de eeuws gebouwencomplex en is voor veel moslims een heilige plek. De stichter en een aantal volgelingen liggen er in sarcofagen. Je ziet er veel biddende mensen. Veel zwart gesluierde vrouwen, van sommigen zie je alleen de ogen. En dat in dit bloedhete weer.
De rit ernaartoe was mooi, maar ik ben lichtjes over mijn krachten gegaan. Vooral de wind schuin op kop was bijwijlen behoorlijk vervelend.
De oplopende spanning met de Koerdische PKK is te merken aan de vele nationalistische steunbetuigingen in het straatbeeld. De Turkse vlag is alomtegenwoordig aan de huizen, auto's en camions zijn ermee getooid. Ik ga wijselijk, met spijt in het hart, vanaf Kayseri een noordoostelijke koers aanhouden richting Trabzon aan de Zwarte Zee in plaats van naar het Koerdische zuidoosten. Ik mis zo een aantal zeer mooie historische steden, het Vanmeer en de omgeving van de berg Ararat, maar iedereen die ik erover aanspreek zegt me dat ik het niet mag riskeren. Ik hoorde net dat er gisteren 30 doden zijn gevallen.
Na de langste rit tot nu toe kampeer ik aan het Beysehirmeer op 20 km van het stadje dat van mij de prijs van de mooiste naam krijgt. Wie het correct kan uitspreken bij mijn terugkomst in Antwerpen krijgt van mij een fles wijn. Nufus betekent inwonersaantal. Bij het binnenrijden van een stad of dorp krijg je dat meestal te zien.
Het ziet er onweerachtig uit en het rommelt boven de bergen, maar ik heb teveel zin om nog eens te kamperen.
Nog maar eens een mooie rit, vooral in het begin toen ik nog in de groene vallei zat. Daarna minder, over een grote baan met veel wegenwerken.
Egirdir ligt aan een groot meer waar het heerlijk zwemmen is. Het zicht op de omringende bergen is prachtig. Ik logeer in een heel sympathiek pension op een eiland dat er eigenlijk geen meer is, want er is 55 jaar geleden een vaste verbindingsweg aangelegd.
Sagalassos slaat werkelijk alles. Met voorsprong de mooiste archeologische site die ik al zag in Turkije. De ligging is adembenemend, tegen een ruige bergflank hoog boven een prachtige oaseachtige groene vallei in het Taurusgebergte.
De opgravingen zijn pas 25 jaar geleden gestart door een team van de KUL en gaan nog elke zomer door, met oa een aantal jaren bijdrage van Muriel en Willy. De vlag van de KUL wappert aan de ingang naast de Turkse.
De informatiepanelen zijn van uitmuntende didactische kwaliteit (drietalig Turks/ Engels/Nederlands) en becommentariëren zowel wat er te zien is als het opgravings- en reconstructieproces.
Het hoogste punt is een bijna feeëriek theater van waar je een fenomenaal uitzicht hebt op de ganse site en het omringende landschap.
In een uit 4000 teruggevonden brokstukken zorgvuldig gereconstrueerd monumentaal waterbekken is zelfs de watertoevoer hersteld.
Ik zou zeggen, komt dat zien!
De rest van de dag, de rit ernaartoe, mocht er ook zijn. Wel een vervelende 20 km grote baan na Burdur.
Mooie dag. Net voor zonsopgang vertrokken. Een paar klimmen in een majestueus breed berglandschap, rustige baan. Bij het ontbijt nog maar eens op thee getrakteerd door een trio vriendelijke mannen, met wie ik warempel een hele taalloze conversatie voerde. Alle drie jonger dan ik! Ze konden het maar niet geloven. Ik ook niet eigenlijk.
Na een dikke 70 km een onwaarschijnlijk mooi meer, waar ik tot 16 u bleef hangen op een bank onder een boom. Mooi strand, koel en glashelder water, hier en daar een Turkse familie op zaterdagse (= onze zondagse) picknick. Mijn buren staken me af en toe iets toe: meloen, vlees van de barbecue. Let midden op de foto op het gezin van drie. Vader en zoon speelden lang in het water terwijl moeder, van top tot teen aangekleed inclusief hoofddoek, 5 m van de waterkant op het strand zat te kijken...
8 km verderop vond ik in Yesilova een hotelletje voor 8 euro. Het kan wel een opfrissing gebruiken, maar alles functioneert nog. Wat wifi was wist de baas niet.
Na wat zoeken een biertje gekocht in een winkel, maar toen ik het op een pleintje aan het drinken was kwam een vriendelijke jonge gast me in het Turks duidelijk maken dat ik daar (in wat hij het park noemde) geen alcohol mocht drinken.
