Dag 3/25 Vernazzano

In gewoonweg fantastisch weer de laatste 50 km naar Vernazzano gereden. Vreemd, in de lente had ik twee maanden lang overwegend mooi weer, behalve de laatste twee dagen. In deze herfstsessie was het precies andersom: doorgaans minder goed weer en af en toe flink wat regen, maar een laatste dag in ideale omstandigheden.
Door het mindere weer heb ik slechts drie keer wild gekampeerd en zelfs geen enkele keer mijn kookgerei gebruikt.
Dit was de lichtste rit van allemaal, slechts een goede 500 stijgmeters. Om er langer van te genieten twee tussenstops gehouden voor cappuccino en voor witte wijn. Kortom de ideale thuiskomst!
Dit vraagt om meer! De honger is nog lang niet gestild.

Dag 3/24 Cetona

De omstandigheden in acht genomen had ik geen echt slechte nacht. Om niet iedereen te wekken maakte ik me op kousenvoeten klaar en vertrok in alle stilte uit het nog slapende bizarre gezelschap.
Verrassing: tegen de voorspellingen in wachtte mij een bijna vlekkeloze blauwe hemel voor een prachtige rit naar en door de Val d'Orcia. Eerste tussenstop in Bagno Vignoni (foto), tweede in La Foce waar de schrijfster Iris Origo haar landgoed had. Toen ik onderweg water vroeg zag ik achter in de tuin een zwembad. Vragen staat vrij... heerlijk gezwommen!
Nu zit ik op een terras in Cetona te wachten tot de jeugdherberg open gaat. Ondertussen is het beginnen regenen. Vanaf morgen wordt dagenlange zonneschijn voorspeld. Hopelijk klopt dat, want ik ben de voorbije weken niet verwend door het weer en voor mijn laatste dagen in Italië wil ik wel wat anders!

Dag 3/23 Arcidosso

De voorspelde regen is er gekomen ook. Ik werd 's nachts wakker van het geluid ervan. Omdat ik toch maar een relatief korte rit voor ogen heb ben ik tot na achten in bed blijven liggen en pas rond 10 u in de regen vertrokken.
Na een tiental km reed ik voorbij de dampende baden van Saturnia. Stroomafwaarts van het allicht peperdure Thermenhotel (inclusief golfclub) is er een zeer leuke plek om te baden in de vrije natuur. Heel familiaal en gezellig. Het water is hogerop gloeiend heet maar wordt nog voor de Thermen gemengd met koud water tot ongeveer 37 ºC en stroomt dan als een wilde bergbeek open door het landschap. Het zwavelgehalte is eerder laag.
Na mijn verkwikkend bad hield het stilaan op met regenen en begon een lange klim naar het mooie Semproniano en verder naar het minder mooie Arcidosso aan de voet van de Monte Amiata. 

Daar kwam ik (via Warmshowers) terecht in een rommelige anarchistische commune, heel internationaal. Best sympathiek, maar ik liep er wat verloren. Alles werd overgelaten aan het toevallige initiatief. Ik kreeg geen zicht op het eten en wilde niet te laat gaan slapen, en dus ging ik om 20 u dan maar naar een pizzeria. Toen ik terugkwam zaten ze warempel aan tafel voor een schotel rauwe groenten en twee pizza's, verdeeld over tien mensen.

Voor zover ik er zicht op kreeg proberen ze bijna volledig in eigen onderhoud te voorzien. Water in bidons aan de overkant van de straat uit de publieke kraan, geen warm water, amper elektriciteit en gas, groenten uit de eigen tuin, olie uit eigen productie. Ze slapen in twee slaapzalen. Omdat er geen echte coördinatie is modderen ze maar wat aan qua hygiëne, orde en comfort. Maar gastvrij zijn ze wel! 

Dag 3/22 Manciano

Slecht geslapen op de overzet Cagliari-Civitavecchia, vooral omdat ik op de boot geen donker hoekje vond waar ik mijn matrasje kon leggen. Tijdens de ochtendcappuccino een prachtige zonsopgang boven de bergen op het opdoemende Italiaanse vasteland.
Dan een mooie zonnige rit met forse tegenwind, eerst een kleine 40 km op een rustig baantje langs de kust, en dan landinwaarts (landopwaarts is misschien een betere omschrijving) naar Manciano.
Onderweg het kleine maar indrukwekkende Etruskisch museum van Vulci bezocht in een buitengewoon kasteel annex spectaculaire brug waarvan de funderingen teruggaan tot de Etrusken.
Omdat regen voorspeld wordt na een beetje afbieden een bed & breakfast genomen in Manciano.
Het landschap en de kleine stadjes worden stilaan vertrouwd. Ik ben nu in zuidelijk Toscane.

Dag 3/19-21 Solarussa/Cagliari

De schoonouders van Thomas zijn ontzettend lief en gastvrij. Geen sprake dat ik maar een nacht zou blijven. Kwam eigenlijk ook wel goed uit, want een dagje uitrusten was welkom.
's Ochtends werd ik door Antonino rondgereden in zijn "ape" (zie foto) langs zijn wijngaard en olijfgaard. We gingen op bezoek bij Luigi en Rosanna, en na het middageten nam hun zoon Enrico mij mee naar Tharros, een opgraving aan de kust.
Enige schaduwzijde: het weer bleef nevelig en plakkerig warm.
Deze ochtend vertrok ik uit Solarussa met de bedoeling op twee dagen de 120 km naar Cagliari te overbruggen, maar de rustdag gaf mij vleugels. Tegen 18u was ik in Cagliari, net op tijd om ineens de 19u boot naar Civitavecchia te halen.

Dag 3/17-18 Lago del Coghinas/Bono

Gisteren in heerlijk weer een prachtige maar veeleisende rit gereden (zie de eerste foto), eindigend in wild kamperen aan een mooi stuwmeer. Goed gezwommen!
's Nachts was het in de tent te warm om te slapen, voorbode van vandaag: de ganse dag broeierig heet en nevelig. Van de schitterende vergezichten die ik mij had voorgesteld kwam dus niets in huis, zie de tweede foto. Omdat ik hoorde dat dit weer nog een paar dagen zal duren rijd ik niet naar het nationaal park Gennargentu maar ineens richting Solarussa nabij Oristano, waar Thomas zijn schoonouders mij verwachten.
In Bono, mooi gelegen tegen een hoge berg, had ik genoeg gezweet en zocht ik onderkomen en vooral een frisse douche in een bed & breakfast.
De eigenares noemt dit weer scirocco. Helemaal anders dan de scirocco die ik in Algerije heb ervaren. Daar ging die gepaard met stevige zuidenwind en veel zandstof in de lucht.

Dag 3/15-16 Sotta/Santa Teresa Gallura

Gisteren de laatste bergrit in Corsica. Nog maar eens zeer mooi. Om vandaag de overzet van 12u te kunnen halen doorgereden tot Sotta, 28 km van Bonifacio, de zuidpunt. Wild gekampeerd op een mooi plekje.
Deze ochtend snel opgebroken omdat er regen in de lucht hing. De laatste 10 km naar Bonifacio verliepen in de regen.
Korte overzet, 45 minuten maar. Ook in Santa Teresa Gallura regende het, maar na het middageten trok het op. Nadat ik me geïnstalleerd had in een bed&breakfast (heel goedkoop, 25 euro) kon ik zelfs in zee gaan zwemmen aan een prachtig strandje.
Santa Teresa Gallura is een heel gezellig en familiaal badplaatsje, een verademing na het drukke en mondaine Bonifacio.
Ik ben blij van eens een korte fietsdag te hebben, want Corsica heeft me flink vermoeid.