Dag 3/9 Pavullo nel Frignano

Dag zonder geschiedenis. Vertrokken in de regen en 2 keer geschuild. Door de regen en mist is er geen uitzicht, dus van de mooie Appenijnen heb ik vandaag niet veel gezien.
Klimmen in regenkledij is erg vervelend. De fysiek begint goed te zitten. Ik ben vroeger gestopt dan ik eigenlijk wilde omdat ik in een stadje kwam waar overnachtingsmogelijkheden zijn. De weerberichten voor de volgende dagen blijven onheilspellend, dus kamperen zit er nog altijd niet in. Jammer!

Dag 3/8 Serra (Riola di Vergato)

Mooie rit. Eerst over de Passo della Futa waar een heel indrukwekkend Duits militair kerkhof is. De mist maakte het heel mysterieus. De tweede wereldoorlog heeft hier heel lelijk huisgehouden, aan beide kanten.
Na de afdaling reed ik in Roncobilaccio onder de autostrade Firenze-Bologna door, die daar over een opeenvolging van spectaculaire bruggen loopt.
In de namiddag gezwommen in een bergriviertje en een prachtige b&b gevonden.
De fysiek is terug heel wat beter.

Dag 3/7 Fiorenzuola

Het is mijn dag niet vandaag. Na 21 km had ik al 900 m geklommen, en ineens was mijn pijp uit. Na 10 km dalen kwam ik in het 500 m lager gelegen Coniale, waar ik in plaats van mijn route verder te zetten door rechtdoor weer uit de vallei te klimmen verkoos de rivier opwaarts te volgen naar Fiorenzuola.
Daar had ik nog net genoeg energie om wat eten te kopen, een cappuccino te drinken en in een hotelletje op bed neer te ploffen.

Dag 3/6 Marradi

Het grensgebied tussen Toscane en Emilia Romagna is zeer ruig en dun bevolkt. Ik heb de hele dag bijna niemand gezien, behalve op een stukje grote baan dat ik niet kon vermijden. Daar was het de ene motard na de andere die met een rotvaart voorbij reed op zondagse uitstap. Grote liefde van de Italianen.
Een bergweg was afgesloten door een grote verzakking, maar in 3 keer kon ik mijn fiets en bagage over dragen. Het was wel wat riskant en kostte me 5 minuten per enkele overtocht.
Marradi is een heel mooi bergdorpje, met gelukkig een (spotgoedkope) bed&breakfast.
Het fietsen in de Appenijnen valt mij behoorlijk zwaar. Het is constant schommelen tussen 350 en 950 meter hoogte, ononderbroken 6-8 % stijgen of dalen.

Dag 3/5 Corniolo

Vandaag, dag 5, was de eerste echte fietsdag.
Op dag 1 's ochtends vroeg vertrokken uit Vernazzano om tegen het middageten op de gambacursus te zijn op 15 km NO van Sansepolcro. Dat viel tegen want het was verder dan ik had ingeschat, 85 km. Naar het einde toe, tijdens de lange slotklim, kreeg ik warempel (in gietende regen) krampen overal in mijn benen. Nog nooit meegemaakt. Ik ben duidelijk nog niet in vorm!
De rest van de dag, en tot het middageten van dag 4, heerlijk gemusiceerd. Prachtige locatie, sympathieke mensen, lekker eten en ontspannen sfeer.
In de namiddag van dag 4 afscheid genomen en een korte maar pittige rit gefietst naar Badia Prataglia, centrum van het reusachtige natuurgebied Foreste Casentinesi, dat deels in Toscane en deels in Emilia Romagna ligt. Onderweg voorbij La Verna gereden, de eerste abdij die St Franciscus heeft gesticht. Prachtig kader.
Tot na 1u 's nachts geen oog dicht gedaan omdat op het dorpsplein een karaoke feest bezig was. Had ik maar gekampeerd. Het weer zag (en ziet) er echter heel onstabiel uit.
Vandaag gevloekt op de Michelin kaarten. Een klein asfaltbaantje dwars door het natuurgebied bleek in de praktijk een bijzonder stenige bosweg, de hele tijd op en af. Het bos was zo dicht dat er bijna nergens uitzicht was. Soms was het zo steil dat mijn achterwiel zijn grip verloor en ik moest afstappen. Gevolg: tot halfweg de namiddag nodig gehad om de 40 km bosweg af te leggen.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik in het hotel in Badia Prataglia verwittigd was door een berggids. Hij vertelde dat het de langste bosweg van Italië is. Het alternatief was echter een reuze omweg.
De bosweg komt uit in Corniolo, waar ik me een hotel met zwembad veroorloof. Zodra het weer de goede kant uitgaat ga ik kamperen. Dat moet hier fantastisch zijn.

Dag 3/0

De plannen zijn gewijzigd: de reis doorheen de Balkan naar Turkije stel ik uit tot lente 2015. In de plaats komt een rondrit vanuit Umbrië naar Genua, van daar uit Corsica en Sardinië van noord naar zuid, en dan weer naar het Italiaanse vasteland en naar Umbrië. Reden: een opspelende rechterknie, waarvan ik niet zeker ben of die momenteel de belastende rit doorheen de Balkan aankan. Om de toekomstige reisplannen niet in het gedrang te brengen neem ik dus het zekere voor het onzekere. Voordeel van de reis zoals ik die nu ga doen is dat ik op elk moment kan stoppen, en relatief gemakkelijk kan terugkeren naar het vertrekpunt of naar België.
Morgenvroeg naar Charleroi voor een Ryanairvlucht naar Perugia. Overmorgen de fiets op! Onderweg stop ik enkele dagen in de Alpe della Luna vlakbij Sansepolcro om enkele dagen mee te spelen op een gambacursus met Alison Crum.

Dag 2/54 - Vernazzano

De laatste fietsdag en de aankomst in het einddoel Vernazzano had ik me zonniger voorgesteld. Vertrokken in een troosteloze stille regen, die de hele morgen bleef duren. De rest van de dag bleef het druppelen en de wind zat tegen. Straf dat ik sinds het vertrek uit Marakkech slechts welgeteld 3 dagen serieuze regen heb gehad, waaronder de laatste 2...

De aankomst in piccola casa gaf mij er niet minder voldoening om. Eindbalans sinds 22 april: 4242 km afgelegd, 47 km geklommen. Met de reis naar Marrakech vorige herfst erbij komt de teller boven de 9000 km uit. Op de miserie in Marokko met het achterwiel na geen enkel mechanisch probleem. Prima fiets!

Maar vooral: het aantal vriendelijke mensen dat mij op een of andere manier gastvrijheid of hulp verleende, zeker in de Maghreb, is niet te tellen. Het was een goede les voor mij. Dus: voor verderzetting vatbaar! In september gaat het via de Balkan naar Turkije. Eindstation Tekirdag, ongeveer 100 km van Istanbul.